krajna zemlja-otadžbina iz koje pesnik, kao mitski Antej, crpi snagu da živi, voli, peva i bori se. A kad je ne bude, krenuće u orfejsku potragu do mesta gde draga spava kako bi se podigla iz gline, za bitke moje, iznova napravljene.
Zemlja u Tebi na najbolji način objedinjuje i reprezentuje dominantne teme/motive Nerudine poezije u celini i otuda je koristan putokaz za dalje kretanje kroz poetski svet čileanskog pesnika-buntovnika.
Izrazito lična, ova vrsta poezije pruža mogućnost za složenija ispitivanja i istraživanja što ne umanjuje njenu komunikativnost sa čitaocem. Pablo Neruda izbegava svesno traženu hermetičnost savremenog poetskog izraza nastojeći da svakom čitaocu, i profesionalnom ali još važnije, zaljubljeniku u liriku, prenese jasnu i snažnu emociju, impuls uzavrele južnoameričke krvi i elementarnih osećanja. I to Nerudinu poeziju čini jedinstvenom i neodoljivom. Savremeni čitalac ne mora da prepozna nijedan segment njene simboličko-semantičke složenosti a da pri tome može osetiti slan i modar miris mora, čuti šum kondorovih krila i huj vetra kroz jabukove grane, videti sneg na obroncima Kordiljera. Nerudin lirski svet mami čitaoca da se prepusti njegovim čarobnim zvucima, bojama i mirisima umesto da ahasverski tumara po bezdanu njenih skrivenih značenja.
Iz recenzije Anđelke Petrović
